و در آن نواحى زشت‌ترين كارها را انجام دادند . چون ياران پادشاه ابى كاليجار از اين رويدادها آگاه شدند . سپاهيان را گفتند و دعوت كردند كه براى كمك به مهلهل بيرون شوند و او را عليه برادرزاده‌اش يارى كنند و دفع اعمال او نمايند و لكن سپاهيان از جاى خود نه جنبيدند . سپس سعدى « بند - ينجين » را واگذار به ابا الفتح بن ورام كرد و با يك ديگر اتفاق نموده با هم جمع آمدند و قصد عم سعدى سرخاب بن محمد بن عناز و محاصرهء قلعه « دزديلويه » كه در آنجا پناهنده شده بود نمودند و با سپاهيان خود رو به مقصد نامبرده تنگه شده نهادند و همين كه نزديك بدان قلعه رسيدند ، وارد تنگه‌اى شدند كه در آنجا بود و بىآنكه پيشتازانى از نظر طمعى كه داشتند و اتكاء به نيروى خود بدان تنگه بفرستند وارد شدند . سرخاب در قلعهء كوه و مشرف بر دهانهء تنگه حركات آنها را بوسيلهء گروهى از كردها زير نظر داشت ، همين كه وارد تنگه شدند سرخاب به آنها روبرو شد ، او از دژ خود به زير آمده بود و جنگى سخت درگير شد ، خواستند از تنگه بيرون بيايند ، حيلهء آنها در اين امر به كار نيامد و سقوط كرده و كردهائى كه در قلعه كوه بودند آنها را برگبار تيرهاى خود بستند و سستى در كارشان رويداد . و سعدى و ابا الفتح بن ورام و ديگران از سركردگان و رؤساء اسير و غزها و كردهائى كه با آنها بودند پراكنده شدند ، در حالى كه آنان پيش از اين نواحى را تصرف داشته و متوطن در آنجا بودند . بيان محاصرهء اصفهان بوسيله طغرل‌بيك در اين سال طغرل‌بيك شهر اصفهان را محاصره كرد . در اصفهان ابو منصور فرامرز بن علاء الدوله حكومت ميكرد . طغرل‌بيك او را در تنگنا قرار داد ولى از اين كار طرفى نه بست و سپس با مالى كه فرامرز بن علاء الدوله براى طغرل‌بيك فرستاد ، صلح كردند و بنام طغرل در اصفهان و توابع آن خطبه خواندند .